دولت محمود احمدی‌نژاد 8 سال مانع تمدید مجوز و فعالیت کانون‌های صنفی شد ،برای فعالین پرونده‌سازی نمود ،و آن‌ها را بازداشت کرد .این اتفاقات در 3 سال گذشته در دولت روحانی تکرار شده است اما از ابتدای سال 1395 زمزمه‌هایی مبنی بر اجازه دولت به کانون‌ها برای تمدید مجوز به گوش می‌رسید نتیجه این شنیده‌ها تاکنون این است که وزارت کشور دولت روحانی به 16 تشکل اجازه داده است که با شروطی انتخابات مجمع عمومی خود را برگزار نمایند. 

شاهرخ زمانی عضو شورای نمایندگان ( کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای کارگری ) چهره خستگی ناپذیر ، جسور و بی باک، فعال در امر مبارزه برعلیه ستم وبی حقوقی کارگران روز 22 شهریور 1394 شمسی در زندان رجایی شهر کرج بطور مشکوکی جان باخت....

شاهرخ زمانی در سال 43 شمسی در قره باغ تبریز در خانواده ای روشنفکر دیده به جهان گشود. وی از همان اوان نوجوانی با مسائل ومعضلات کارگران وزحمتکشان آشنا شد . رنج بدست آوردن نان برای بهتر شدن معیشت ، بی حقوقی وفاصله طبقاتی فاحش در جامعه او را برآن داشت که در راستای متحقق شدن خواسته های مزد بگیران وکارگران ، از تلا ش باز نایستد.

شاهرخ زمانی کارگر نقاش ساختمان و عضو شورای نمایندگان کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری و همچنین عضو هیئت بازگشایی سندیکای نقاش و تزئینات ساختمان در22 شهریور ماه سال گذشته به شکل مشکوکی در زندان جان باخت.

شاهرخ که فرزند کار و زحمت بود، در سال 43 در خانواده ای زحمتکش به دنیا آمد و ازابتدای نوجوانی با مشکلات و معضلات مبتلابه کارگران آشنا شد و آگاهانه درجهت رفع این مصائب شروع به فعالیت نمود.  در راستای همین فعالیتها بود که در 18 خردادماه 1390 در تبریز دستگیر و به وزارت اطلاعات منتقل شد.

 

مرکز اتحادیه‌های کارگری هند به طبقه کارگر هند به خاطر اعتصاب تاریخی امروز که همه تلاش‌های گوناگون دولت ائتلاف دمکراتیک ملی را به رهبری حزب بهاراتیا جانتا برای سردرگم ساختن طبقه کارگر رد کرد، درود می‌فرستد. این بزرگ‌ترین اعتصاب طبقه کارگر کشور بود و برخی کانال‌های رسانه‌ای گزارش دادند که ۱۸ کرور [یک کرور ۱۰ میلیون است، یعنی ۱۸۰ میلیون] کارگر به اعتصاب پیوستند که نشان‌ می‌دهد دامنه اعتصاب فراتر از کارگران سازمان‌یافته توسط سندیکاهای حامی اعتصاب بود. نکته مهم این است که همه مراکز سندیکایی به استثنای «اتحادیه کارگران هند» (بی. ام. اس) این اعتصاب را فراخواندند  و تقریباً همه فدراسیون‌های مستقل کارگران و کارکنان و مردم عادی از آن حمایت کردند. مرکز اتحادیه‌های کارگری هند طبقه کارگر را به تقویت بیش‌تر وحدت پایه‌ای خود و تدارک مبارزات سخت در صورتی که دولت به سیاست‌های خود ادامه دهد فرامی‌خواند.

دو روز گذشته بیش از ۱۸۰ میلیون کارگر در هند دست به اعتصاب زدند. این کارگران که علیه قوانین «ضد کارگر و ضد مردمی» دولت «مادی» به خیابانها آمدند، توانتسند راهآهنها و بسیاری از راههای ارتباطی کشور را مسدود کنند.

 

در آمد

این نوشتار پس از اشاره ای اجمالی به پروسه ی فراز هژمونیکی آمریکا در رأس نظام جهانی سرمایه، نشانه ها و رویدادهای بیانگر فرتوتی این قدرت و نزول تأثیر گذاریش در صحنه جهان را تشریح می کند.

جورج کن اینگ  (وزیر امور خارجه ی بریتانیا) طی نامه ای در سال 1822 به دوک ولینگتن (نخست وزیر بریتانیا)،  سیاست خارجی بریتانیای کبیر را اجمالأ چنین بیان نمود:

"ما نباید به خواسته های دولت ها و یا منافع خلق های دیگر توجه کنیم مگراینکه آن خواسته هایشان با خواسته ها و منافع ما منطبق باشند."

جان وایت در تحلیلی برای مجله آمریکایی «کانترپانچ» می‌نویسد: «چه نیروهای کردی که در سایه توجهات ی.پ.گ (یگان‌های مدافع خلق) سازماندهی شدند و چه کردهایی که تحت‌الحمایه نیروهای اس.دی.اف (نیروهای دموکراتیک سوریه) بودند، هیچ شکی نیست نقشی که آنها در مقاومت‌های اولیه در شمال سوریه از خود نشان دادند، چشمگیر بود و اکنون نیز نقش آنها در مبارزه علیه داعش تاریخ‌ساز می‌شود. واضح است کردهایی که به پیشروی در استان رقه ادامه می‌دهند و از شمال نزدیک مرکز این استان می‌شوند با حمایت ارتش آمریکا قصد دارند تا با بهره‌برداری از هرج و مرج حاصل از درگیری‌ها، منطقه خودمختار «روژاوا» (کردستان غربی) را با مرکزیت حسکه برای خود دست و پا کنند.

آینه بود شکست
یا واقعیت دروغ می گفت.
چشم های تو بود که دیگر ننگریست
یا جهان نابیناتر از ما بود.

نقد

چند هفته پیش نوشتهای از "محمد تبریزی" تحت عنوان "مبانی آسیبشناسی رویدادهای سال 1355 چریکهای فدایی خلق"1 در سایت "اخبار روز" منتشر شده بود که این روزها مشابه آن در سایتهای اینترنتی زیاد دیده میشود. آقای محمد تبریزی نیز نامیست مستعار، و مرا با آدم بیهویت چه کار؟ هدف از نوشتن این مختصر تنها شاید هشداری باشد به خودمان که تاریخ را جدی بگیریم و هر توّهم و هذیانی را به نام تاریخ به خورد خواننده ندهیم.

مقالۀ « مارکسيسم و رفرميسم » را سهراب شباهنگ از روی ترجمۀ انگليسی مجموعۀ آثار لنين، جلد ۱۳ چاپ مسکو۱۹۷۲، صفحات ۳۷۵ – ۳۷۲ و نيز در مقايسه با ترجمۀ فرانسوی مجموعۀ آثار او صفحات ۴۰۳ – ۳۹۹ جلد ۱۹ چاپ اديسيون سوسيال و پروگرس ۱۹۶۷، و مقالۀ « حزب غير قانونی و فعاليّت قانونی » را از روی ترجمۀ فرانسوی مجموعۀ آثار لنين صفحات ۴۰۶ – ۳۹۹ اديسيون سوسيال و پروگرس ۱۹۶۷ و نيز در مقايسه با ترجمۀ انگليسی مجموعۀ آثار او چاپ مسکو ۱۹۶۸ صفحات ۳۹۶ – ۳۸۷، به فارسی ترجمه و بهروز فرهيخته آنها را ويرايش کرده است.

 

 

مقدمۀ مترجم و ويراستار

اصلاح طلبان جنبش کارگری نه تنها در شرايط تسلط بی چون و چرای حاکميت بورژوازی يا ارتجاع پيشاسرمايداری، بلکه حتی در شرايط انقلابی، يعنی شرائطی که ديگرنه طبقات حاکم قادربه حکومت کردن به شيوۀ سابقند و نه توده ها حاکميّت آنها و تحمل اوضاع را می پذيرند، اين باور را در توده ها ايجاد می کنند که راه مسالمت، راه صبر و انتظار بی پايان و صدقه طلبی از طبقات حاکم و دولت، تنها راه پيروزی درمبارزه است. آنها به جای همفکری و شرکت در بسيج نيرويی متشکل و متمرکز برای درهم شکستن نهادها و ابزارهای سلطۀ طبقات استثمارگر و استقرار نهادهايی که در جريان مبارزۀ انقلابی از سوی توده ها شکل گرفته اند، می کوشند با ايجاد تغييراتی نهادها و ابزارهای از کار افتادۀ سلطۀ سياسی طبقات دارا را بازسازی و برای اعمال سلطۀ مجدد به حرکت درآورند

مرکز دروپال ایران