پیوند – در خدمت وحدت کمونیستهای ایران

درباره کنترل کارگری / آنتونیو گرامشی ترجمه از پ – گویا (دفترهای کارگری سوسیالیستی شماره ۵)

images gerameshi

درباره کنترل کارگری / آنتونیو گرامشی

ترجمه از پ – گویا (دفترهای کارگری سوسیالیستی شماره ۵)

 

مقاله زیر توسط «انتونیو گرامشی»  در نظم  نوین در تاریخ  ۱۰ فوریه ۱۹۲۱  نگاشته شده است و بر علیه طرح پیشنهادی یکی از  نمایندگان پارلمان ایتالیاست،طرح مذکور مشارکت کارگران در مدیریت  کارخانه را پیشنهاد میکرد،اما در واقع طرحی برای جلوگیری از اشغال کارخانه ها توسط کارگران بود.

درباره کنترل کارگری / آنتونیو گرامشیPDF

*****************

پیش از انکه طرح پیشنهادی جناب جیولیتی(از نمایندگان پارلمان ایتالیا) به مجلس نمایندگان را برسی کنیم ویا در مورد امکاناتی که این لایحه بوجود میاورد صحبت کنیم،واچب است شیوه  برخورد و دیدگاه کمونیست ها  نسبت به این مساله را مشخص کنیم.

برای کمونیستها برخورد به مساله کنترل همچون برخورد به مهمترین مساله عصرکنونی است،یعنی برخورد به مساله اعمال قدرت کارگران بر وسایل تولید ودر نتیجه دستیابی به قدرت دولتی.از چنین دیدگاهی طرح لایحه،تصویب آن وبه اجرا درآمدنش در چارچوب دولت بورژواِئی،مسائلی ثانوی هستند.تنها دلیل وجود و منشاء قدرت کارگری در درون طبقه کارگر است،در توانایی سیاسی این طبقه،در قدرت عملی که این طبقه در اختیار دارد بمثابه عملی تعیین کننده و غیرقابل تغییردر تولید و بعنوان نیرویی سازمان دهنده سیاسی و نظامی.هر قانونی که در رابطه با این مساله از درون قدرت بورژوائی نشات میگیرد تنها یک معنا و یک ارزش می تواند داشته باشد:به این معنی که نه تنها درکلام بلکه درعرصه بلکه در حقیقت عرصه مبارزه طبقاتی تغییر کرده است.وتا مدامی که بورژوازی مجبور است عقب نشینی کندودستگاهای جدیدی  در عرصه نو بوجود آورد،ارزش واقعی ان نمایش تنها ضعف ارگانیک طبقه حاکم است.پذیرش این مساله که قدرت توسعه در صنایع بایدمحدودیتهایی داشته باشد،قبول این مساله که دموکراسی ولوظاهری جایگزین زور گویی در صنایع میشود به معنی اذعان به شکست  بورژوازی طبقه تاریخا ًاداره کننده است و نشانه آن است که بورژوازی عملا قادر نیست شرایط زندگی و توسعه توده ها را تضمین کند.بمنظور تقسیم مسئولیت  و شریک کردن نیروی دیگری در این وظیفه،بورژوازی حاضر است خود را تحت کنترل و نظارت قراردهد.از دید حفظ موقعیت بورژوازی می خواهد که طبقه کارگر همچون ضامن در برابر توده هاشهادت دهدکه هیچکس  مسئول ویرانی اقتصادی  کنونی نیست،که همگان باید صبورانه مشکلات را تحمل کنندوبر کار خود بیافزایند تا شکافهای موجود تعمیر  شوند و برویرانه های خرابی امروز دنیای  بهتری ساخته شود.

در نتیجه مساله کنترل مساله ای است که طبقه کارگر و بورژوازی بر سر آن  مبارزه  میکنند تا بر توده های مردم رهبری طبقه خود را اعمال کنند.بر اساس  این مساله است که طبقه کارگر پس از دستیابی به اعتماد و رضایت اکثر توده ها، می تواند دولت را بسازد و با مشارکت طبقات زحمتکش و استثمار شده،سیستم دولتی جدید را بر پا کند و کار مثبت سازماندهی اقتصاد نو و سیستم اقتصاد جدید را آغاز کند.در طول مبارزه برای دستیابی به قدرت که در پارلمان صورت نمیگیرد بلکه مبارزه انقلابی توده ها است و فعالیت طبقاتی و سازماندهی  حزب  طبقه کارگر ،حزب کمونیست است-طبقه کارگر،چه در روحیه و چه بعنوان یک سازمان، به استقلال(اتونومی)وموقعیت تاریخی خود دست میابد.به این دلیل است که فاز اول مبارزه به شکل مبارزه برای دستیابی به شکل خاصی از سازماندهی منعکس خواهد شد.این شکل سازمان تنها شورای کارخانه است ودرسطح کشوری،سیستم تمرکز یافته شوراهای کارخانه است.نتیجه مبارزه باید تشکیل شورای سراسری طبقه کارگر باشد.که از همه سطوح-از شوراهای کارخانه تا شوراهای شهری تا شورای سراسری-منتخب کارگران باشد،مطابق با روشها و شیوه هایی  که خود طبقه کارگر تعیین کند نه پارلمان یا دولت بورژوایی.این مبارزه باید به شیوه ای انجام گیرد تا به توده های مردم نشان دهد کلیه مسائل ومشکلات اساسی این دوره از تار یخ،مساله نان،مسکن،پوشاک،برق و …تنها زمانی حل خواهد شده که تمام قدرت اقتصادی،سیاسی در دست طبقه کارگر باشد، بعبارتی دیگر این مبارزه باید آنچنان پیشبرده شود و قیام توده های خلقی،حول طبقه کارگر علیه رژیم سرمایه داری را سازماندهی کند که طبقه کارگر در عمل رهبری مبارزات را بدست گیرد و همه نیروهای مولده را از طریق  استقرار کمونیسم (سوسیالیسم) بسوی رهایی کامل پیش برد.این مبارزه باید طبقه کارگر را آماده کند تا از میان صفوف خود تواناترین و پر نیروترین افراد را انتخاب کند و از میان آنها رهبران جدید صنعتی را پرورش دهد و این افراد راهگشای بازسازی اقتصادی شوند.از این نظر،طرح لایحه پیشنهادی جناب  جیولیتی  به پارلمان تنها وسیله ای است برای تهییج وتبلیغ! از این دید است که کمونیستها باید به طرح برخورد کنند و گرنه از نظر آنها این  نه تنها  هدف نهایی نیست بلکه حتی نقطه  شروع نیز نمیباشد .

این مقاله از کتاب  انتونیو گرامشی منتخب اثارسیاسی۲۶-۱۹۲۱ انتشارات  Lawrence & Wishart فصل سوم ترجمه شده است

 

دسته‌بندی شده در: تئوریک, سرتیتر

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: