پیوند – در خدمت وحدت کمونیستهای ایران

سندیکاسازی حکومتی تلاقی دو انحراف جنبش کارگری

سندیکاسازی حکومتی

 تلاقی دو انحراف جنبش کارگری

Kargari

 محمدرضا حنانه

پروژۀ تهاجم به تشکلات کارگری و اقدامات ضدکارگری در ایران، با برگزاری « مجمع عمومی سندیکای ]تقلبی[ کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه» در ۲۲ آبان ۱۳۹۷ ، وارد دور جدیدی شده است.  پس از سفر رضا شهابی و داوود رضوی، از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، به فرانسه و دیدار با تشکلات کارگری و سخنرانی شهابی، چپ پروغرب در خارج کشور و همدلان با آنها در داخل شروع کردند به محکوم کردن سخنان شهابی. شهابی آنجا به دو موضوع اشاره کرد: اول، در محکومیت تحریمها علیه ایران و دوم، ایراد گرفتن به احزاب و گروههای چپ در خارج از ایران، مبنی بر اینکه اساساً هیچ گام مثبتی در راستای منافع طبقۀ کارگر ایران برنداشته اند و در مبارزات طبقۀ کارگر ایران بیشتر جنبۀ تخریبی داشته اند. سخنان شهابی هم ماهیت ضد منافع طبقۀ کارگر آنها را فاش کرد و هم اینکه دست بر روی یکی از مهمترین ارکان سیاست آنها، یعنی تحریم، گذاشته بود ــ حمایت چپ پروغرب از تحریمها علیه ایران بر کسی پوشیده نیست. از این رو، سخنان شهابی عملا ایستادگی در برابر چپ پروغرب بود. )معنای سیاسی سخنان شهابی، که از حضور وی در مبارزات واقعی طبقۀ کارگر نشئت گرفته، چنین است و اینکه شهابی تا به آخر به این فهم طبقاتی پای بند بماند یا نه خللی در این موضوع ایجاد نمیکند.( این دو مورد باعث خشم این گروهها و افراد شد، که تا اعماق وجودشان سرنگونی طلب و امپریالیستی اند ــ از شاهکارهای  «سوسیالیستی » چپ پروغرب میتوان به « انقلاب » نامیدن تهاجم امپریالیستی به سوریه، » انقلاب » نامیدن پروژۀ تغییر رژیم در ونزوئلا و همچنین « انقلاب » نامیدن جنبش ارتجاعی سبز اشاره کرد.  اینها پس از اینکه دیدند سخنان نمایندۀ سندیکا ــ که اتفاقاً بارها به شکل فرصت  طلبان های از او در زمان اعتصاب غذایش و در بند بودنش حمایت کردند ــ آنها و عملکرد و ماهیت مخربشان را نشانه گرفته است، شروع کردند به لجن پراکنی علیه شهابی.

بلافاصله پس از بازگشت شهابی و رضوی به ایران، از دو سو به سندیکا حمله شد: اول، چپ پروغرب (احزاب و گروههای چپ خارج از ایران و همدلان با آنها در داخل) و دوم، بخشی از « فعالان کارگریِ» پیش از اینی که دیگر از سندیکا به هر نحو جدا شده بودند و اکنون پروژۀ حکومتی را پیش میبرند. در این زمان بود که پروژۀ تهاجم به تشکلات مستقل کارگری رسماً کلید خورد. دو تن از اعضای سابق سندیکا، حسن میرزایی و سعید ترابیان، سردمدار پیش بردن این پروژه شدند.

میان ناراحتی چپ پروغرب و حمایت ضمنی اتحادیۀ آزاد و کانون مدافعان و افرادی چون محمود صالحی از سندیکاسازان تقلبی واحد از یک سو؛ و خود سندیکاسازان تقلبی از سوی دیگر، به واقع رشتۀ نامرئی ای هست، که نشان میدهد سخنان شهابی باعث برآشفتن چه چیز شده است: دو بال بورژوایی ــ که مجموعۀ بورژوایی ای را تشکیل میدهند که از یک طرف بورژوازی محور مقاومتی و از طرف دیگر بورژوازی پروغرب (و پیاده نظام های امپریالیسم در داخل و خارج کشور) را شامل میشود. از این منظر، تمام افراد این مجموعۀ بورژوایی برای هدف واحدی تلاش میکنند: سرکوب طبقۀ کارگر و تشکلات آنها.

پس از شورش های دیماه، بورژوازی محور مقاومتی ایران مبنای کار را بر این گذاشته است که به تشکلات طبقۀ کارگر که استقلال سیاسی دارند بتازد، زیرا از این می هراسد که تکرار شورش های دیماه پای تشکلات کارگری را نیز به این غائله باز کند و شورش وارد مرحلۀ جدیدی شود که در این مرحله تشکلات نقش مؤثری در پیشبرد اعتراضات دارند. از این رو، پروژۀ سندیکاسازی تقلبی و حکومتی را شروع کرده است تا با ایجاد سندیکاهای تقلبی، بتواند جلوِ اعتراضات مشابه را بگیرد. از سوی دیگر، امپریالیسم میداند که تشکلات طبقۀ کارگر که استقلال سیاسی دارند به کار پروژه های سرنگونی طلبانۀ آنها نمی آیند. امپریالیسم دریافته است که باید وضعیت ایران را « وضعیت انقلابی » جلوه دهد تا با استفاده از شور پدیدآمده علیه سندیکاهای مستقل تبلیغ کند و به اهداف سرنگونی طلبانه اش برسد. از این روست که امپریالیسم سندیکاهای مستقل را نشانه گرفته است. رسانه های چپ و راست امپریالیسم شروع کرده اند به دمیدن در گذر از سندیکا به بهانۀ رادیکالیسم. به این خاطر است که می بینیم اتحادیۀ آزاد سندیکای واحد را میزند و در این میان برایش اهمیتی ندارد که عملا دارد از سندیکای حکومتی دفاع میکند و در هفت تپه نیز با مناسب دیدن شرایط برای پیوند اعتراضات با خیابان، به پس زدن سندیکا و تخریب سندیکای کارگران هفت تپه پرداخته است و از این رهگذر، نیات سرنگونی طلبانه اش را پیش می برد. هماهنگی سندیکاسازان حکومتی با پیاده نظام های امپریالیسم را در تخریب سندیکاهای مستقل کارگری از این منظر می توان توضیح داد.

در این مورد، با دو رویکرد در قبال سندیکا مواجه یم و به هیچ وجه نمی توان رویکرد سومی متصور بود: یا طرف سندیکای تقلبی واحد و همراهی با پروژۀ سرکوب تشکلات کارگری یا مقابله با سندیکاسازی حکومتی و عملا دفاع از تشکلات کارگری. اتحادیۀ آزاد و اعضای کانون مدافعان با زرنگی سعی کرده اند در قبال ماجرای پیش آمده جایی بایستند که نه سیخ بسوزد نه کباب؛ یعنی، نه صریحاً از سندیکاسازی دولتی حمایت کنند و نه صریحاً از سندیکای شرکت واحد. اما همانطور که گفتم، هیچ جایگاه و رویکرد سومی )یا میانی ای) وجود ندارد. تقلیل دادن پروژۀ سندیکاسازی دولتی به «بروز علنی اختلافات در میان تعدادی از اعضای هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد تهران«۱، آگاهانه یا ناآگاهانه، عملا گام برداشتن در راستای همان پروژۀ سندیکاسازی دولتی است. نکته اینجاست که هر دو جناح بورژوایی (محور مقاومتی و پروغرب) از یک منطق پیروی میکنند؛ هر دو دو روی یک سکه اند، زیرا در راه زدن استقلال سیاسی طبقۀ کارگر فعالیت میکنند. اتحادیۀ آزاد، برخلاف موازین ظاهری اش، برای مبارزه با استقلال سیاسی طبقۀ کارگر عملا همدست حاکمیت شده است، پس بیراه نیست اگر آنها را اپورتونیست۲ بنامیم. اگر روزی خواستید برای کسی واژۀ اپورتونیست را تعریف کنید، نیازی نیست که دنبال توضیحی در کتاب بگردید، کافی است اتحادیۀ آزاد یا کانون مدافعان را با انگشت نشانش دهید.

رفیق روزبه راسخ در جزوۀ دو الگو در جنبش کارگری ایران با بررسی رویکرد اتحادیۀ آزاد و سندیکای کارگران شرکت واحد (از طریق مقایسۀ دو اعتصاب غذا، یکی عظیم زاده و دیگری شهابی( از دو الگو در جنبش کارگری ایران صحبت میکند. الگوی اتحادیۀ آزاد رویکرد « فراطبقاتی» و « فراکارخانه ای» را پراتیک میکند؛ مبتنی بر جنبش گرایی است (یعنی، استثمار کارگران را در کنار ستم به زنان، قومیتها، اقلیتهای جنسی و… قرار میدهد)؛ و استقلال سیاسی طبقۀ کارگر اهمیتی برایش ندارد ( و در عمل با آن مبارزه نیز میکند). اما الگوی سندیکای کارگران شرکت واحد رویکرد طبقاتی و کارخانه ای را پراتیک میکند؛ مبتنی بر کار حوزه ای کارگران است؛ و از استقلال سیاسی طبقۀ کارگر حمایت میکند. «اعتصاب غذای شهابی در اعتراض و به قصد افشا کردن محکومیت غیرقانونی، شرایط غیرانسانی زندان و کینه ورزی بورژوازی ایران نسبت به پیشتازان طبقۀ کارگر است. عظیم زاده در اعتصاب غذای خود مطالباتی را طرح میکند که کل جنبش کارگری باید برای تحقق آن به پا خیزد و، از این رو، خود را قیّم کل جنبش کارگری می داند و برای برداشته شدن اتهامات امنیتی از فعالین کارگری دست به اعتصاب غذا میزند، در حالی که شهابی برای اعتراض در برابر محکومیت غیرقانونی و شرایط غیرمعمول زندان اعتصاب میکند. عظیم زاده در حرکت خود، کوهی از آموزش های غلط سَبْک کار و تشکیلاتی را به خورد جنبش کارگری میدهد، در حالی که شهابی به منظور آموزش راه کارهای عملی به کارگران برای مقابله با اتهامات امنیتی به زندان میرود. عظیم زاده برای راه اندازی کمپین های رسانه ای و دادوقال راه انداختن در “جامعۀ مدنی” دچار محکومیت قضایی میشود، در حالی که شهابی به خاطر تلاش در راستای استقلال و قدرتمند شدن تشکیلات کارگری به زندان میرود.«

رفیق راسخ پیش از آن در جزوۀ انقلاب و انفعال به نقد اعتصاب غذای جعفر عظیم زاده پرداخته بود.  در آن جزوه پراتیکی نقد میشود که سعی در قهرمان سازی برای طبقۀ کارگر دارد و نیز کسانی که با »اعتصاب غذا» به طبقۀ کارگر می خواهند بیاموزند که « بدون تشکیل یک قدرت و ارادۀ واحد طبقاتی میتوان با به راه انداختن کمپین های تبلیغاتی، دروغ پراکنی و جلب حمایت سازمان های بین المللی مطالباتی غیرقابل وصول را در این شرایط طلب نمود» و اینکه « یک رهبر کارگری بدون شرکت در مبارزات روزمرۀ آنها و بدون کمک به استقلال نظری و تشکیلاتی آنان نسبت به دیگر طبقات، میتواند موقعیت رهبری را احراز کند!» نوع پراتیک جعفر عظیم زاده «پاسخی است که بخش قلیل باقی ماندۀ بورژوازی به اصطلاح  رادیکال پروغرب ایران برای خود تمرین و مشق میکند ۳«. اگر اپورتونیسمِ اینها را افشا کنی می گویند طرفدار جمهوری اسلامی هستی ( جدیداً به «خانۀ کارگر» تغییر پیدا کرده)، زیرا « نظر، عمل و انقلاب نزد این اپورتونیسم را سولیداریتی سنتر و اربابان بین المللی شان در ان جی اوهای امریکایی بازتعریف کرده اند».

«کارگران باید بدانند که ساقط کردن رژیم بورژوایی موجود تنها از رهگذر یک نبرد بی امانِ سیاسی، نظری و تشکیلاتی علیه جریانات شبه کارگری و بورژوایی به منظور ارتقای سطح دانش و آگاهی خود و تربیت رهبران حقیقی خود و ایجاد اَشکال مقتدر سازمانی است که می تواند نتایجی مثبت در پی داشته باشد.» رفیق راسخ، پیش از اینکه اپورتونیسم اتحادیۀ آزاد برای همه عیان شود، به نقد این جماعت و پراتیک مخربشان پرداخت. « فرصت طلب را افشا کنید، بگذارید انگ طرفداری از دولت و بی عملی بزنند. امروز رسوا شوند خیلی بهتر از این است که بورژوازی پس فردا برای آرامش توده ها آنها را مثل لخ والسا لجن مال کند و آنها هم در امریکا و در حال گذراندن دوران بازنشستگی شان آن را تکذیب کنند.«

رفیق راسخ پیش از کلید خوردن پروژۀ سندیکاسازی حکومتی این را پیش بینی میکرد:« مسئله دقیقاً بر سر این است که هر نوع تشکیلات کارگری ای که در ایران واقعاً دارای بدنۀ کارگری باشد و واقعاً معیشت طبقۀ کارگر را پیگیری کند برای دولت کنونی و احتمالا دولت های آینده قابل تحمل نیست. دولت ایران مجبور است دو تجربۀ سندیکایی موفق کارگران، یعنی هفت تپه و سندیکای اتوبوسرانی، را به شدت سرکوب کند تا از شکل گیری هر نوع آلترناتیو و بدیل تشکل های کارگران و سرمشق شدن آن برای کارگران بخش های دیگر ممانعت به عمل آورد.«

در پروژۀ سندیکاسازی حکومتی، دوباره این دو الگو خود را نشان داده اند. موضع گیری اتحادیۀ آزاد در قبال این ماجرا تأکیدی است بر درستی تحلیل رفیق راسخ. این نکته بسیار مهم است که اتحادیۀ آزاد صرفاً به دلیل موضعش در قبال سندیکای واحد جایگاه مخربی ندارد، بلکه الگوی فعالیت این جماعت است که مخرب و ضد منافع طبقۀ کارگر است، که این به خیلی پیشتر از ماجرای سندیکا برمیگردد. یکی از اعضای هیئت مدیرۀ سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، سلطانعلی شکاری، در مطلبی که در کانال تلگرام سندیکای کارگران شرکت واحد منتشر شده بود پس از انتقاد به حق از رویکرد اتحادیۀ آزاد میگوید که «“اتحآدیه آزاد” اکنون و با این بیانیه علنی عملا نزدیکی خود با این پروژه دولتی را اثبات نمود و از منظر ما و تا بازپسگیری این سیاست مخرب و ضدکارگری دیگر تشکلی حامی جنبش مستقل کارگری ایران محسوب نمی گردد». نکته ای که بالاتر توضیح دادم در این جملات این عضو سندیکا مغفول مانده است. اتحادیۀ آزاد تا پیش از این هم حامی تشکلات مستقل کارگری نبوده است. معیار سنجش حمایت از این یا آن نزد اتحادیۀ آزاد اتفاقاً مبتنی بر فرصت طلبی و مبارزه با استقلال سیاسی طبقۀ کارگر در ایران است. لجن پراکنی اخیر این جماعت علیه سندیکای واحد و حمایت ضمنی از سندیکای تقلبی دقیقاً مبتنی بر مبارزه با استقلال سیاسی طبقۀ کارگر ایران است. رویکرد اتحادیۀ آزاد اتفاقی نیست، بلکه دقیقاً مبتنی بر همان دو الگویی است که بالاتر به آن اشاره شد. درحقیقت، الگوی اتحادیۀ آزاد در جنبش کارگری ایران باید هم به اینجا می رسید. ماجرای پیش آمده برای سندیکای کارگران شرکت واحد فقط بخشی از پازلِ تهاجم به تشکلات طبقۀ کارگر است.

رضا رخشان در کنار اتحادیۀ آزاد

رضا رخشان نیز از سندیکای تقلبی حمایت کرد و در روزی که قرار بود مجمع عمومی سندیکای تقلبی برگزار شود در کنار آنها حضور یافت و با آنها عکس یادگاری (و ماندگاری) انداخت.

رخشان در دور اول اعتصابات کارگران هفت تپه در سال ۹۶ مخالف اعتصاب بود و سعی کرد نظر خود را نیز ترویج و تبلیغ کند. در آن زمان رخشان عضو هیئت مدیرۀ سندیکای کارگران هفت تپه بود. او از اعلام مطالباتی چون «تصرف کارخانه» حمایت نمی کرد و این اعتصابات را نیز در راستای شلوغ بازی می دید. در بحبوحۀ شورش های کور دیماه بود که اعتراضات کارگری ای در هفت تپه رخ داد. اعتصابی که حوزه ای بود داشت به اعتراض خیابانی بدل میشد و با آن پیوند می خورد. از این رو، مجموعۀ کارگران اعتصابی هفت تپه رویکرد نامناسبی در قبال مشکلات پیش گرفته بودند. شعارهایی چون تصرف کارخانه در آن شرایط به حضور در خیابان دامن می زد. ۴ سندیکای هفت تپه بر سر موضوع ادامه دادن یا ندادن اعتصابات رأی گیری کرد و اکثر اعضای آن به ادامه دادن اعتصاب رأی دادند. رخشان بیانیه ای به همراه نیکوفرد منتشر کرد که نام « سندیکای کارگران هفت تپه » زیر آن خورده بود. اعضای دیگر آن را مغایر با موازین و تصمیمات مصوب سندیکا دانستند. سندیکای هفت تپه در بیانیه ای در کانال تلگرامش اعلام کرد که ادامه کاری رضا رخشان (به دلیل عدم رعایت مصوبات سندیکای هفت تپه)  به عنوان عضو هیئت مدیرۀ سندیکای هفت تپه، ملغی اعلام میشود. این تصمیم با توافق اکثریت اعضای هیئت مدیرۀ سندیکای کارگری هفت تپه در تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ به تصویب رسید. رخشان نیز به موضع مخالفت با اعتصاب ادامه داد، تا جایی که در دور بعدی اعتصابات کارش عملا به « اعتصاب شکنی»انجامید. او به جای تلاش برای منحرف نشدن اعتصابات ترجیح داد آن را سرکوب کند. اینجا اولین خطای رخشان سر می زند. مخالفت با اعتصاب یک چیز است و اعتصاب شکنی چیز دیگر. مخالفت با اعتصاب (منظور تغییر در شکل یا شعار مبارزه و خواست های اعتصاب است) یعنی حضور فعال در میان کارگران و بحث و سخنرانی دربارۀ دلایل توقف اعتصاب و زدودن انحرافات در اعتراضات و نوشتن دربارۀ آن، ولی اعتصاب شکنی یعنی تبدیل کردن نظرِ مخالف با اعتصاب به سرنیزه ای در برابر کارگران ــ یعنی صف آرایی در برابر کارگران و سرکوب آنها.

رخشان جای اینکه مبارزهای درونی در سندیکا ایجاد کند و سعی کند نظرات خود را به بقیه و نیز (از طریق سندیکا) به کارگران بقبولاند، به تکروی پرداخت و عملا نتوانست کار جمعی در سندیکا را بپذیرد. از این به بعد، رخشان مشخصاً روی آورد به نقد اشخاص، به جای اینکه رویکردها را نقد کند. زین پس، او نه فقط از نقد رویکردهای انحرافی اعتراضات کارگران هفت تپه عاجز ماند و اساساً به آن نپرداخت، بلکه از بحث دربارۀ محیط کار خود، شرکت هفت تپه، فاصله گرفت. تا پیش از این، بارها مقالاتی دربارۀ مسائل هفت تپه و کارگران و مسائل مربوط به کارگران نوشته بود. اما او شروع کرد به پرداختن به سه مورد: چپ های خارج کشوری که دربارۀ او صحبت کرده بودند، حمله به فعالان سندیکایی هفت تپه و حمله به فعالان سندیکایی شرکت واحد. در مورد اول، سطح بحث رخشان به مرور نازلتر شد، تا جایی که در پاسخ به یکی از چپ های خارج نشین از متلک طبقاتی نیز استفاده کرد(او را « رضا آمپول زن » خطاب کرد). شاید آقای رخشان فراموش کرده بود که هزاران نفر شغلشان همین است. همین ها بخشی از همان « زحمتکشان » و » کارگران »هستند که در مقاله های رخشان بارها از آنها نام برده شده است. اینکه برای تحقیر دیگران از برچسب های شغلی کارگران استفاده شود نشان از روند رو به انحطاط داشت. در مورد دوم، در نقد رویکردهای انحرافی اعتراضات کارگران هفت تپه و اتفاقاتی که در هفت تپه می افتاد تلاش درخوری نکرد؛ مثلا، او میتوانست مقاله بنویسد و توضیح دهد که چرا تقویت سندیکای هفت تپه یکی از امور واجب اعتراضات است و وضعیت هفت تپه را برای عموم و خود کارگران روشن کند ( البته انتظاری هم نمیشد داشت، زیرا او به سندیکا پشت کرده بود)، اما ترجیح داد با نوشتن هجونامه به فعالیتش ادامه دهد. در مورد سوم، در نقد فعالان سندیکای شرکت واحد، جای پرداختن به موازین و رویکردها، صحبت از اتهامات بیشرمانه ای کرد که تلاشی هم برای اثبات آنها با سند و مدرک نکرد. این دومین خطای او بود. اما رخشان به این اکتفا نکرد و از سندیکای تقلبی حمایت کرد. حمایت رخشان از سندیکای تقلبی واحد حکم همان اعتصاب شکنی را دارد. این سومین اشتباه رخشان بود. برای داشتن موضع رادیکال، میتوان هم با پروژۀ سرکوب تشکلات کارگری مخالف بود و هم نقد به انحرافات احتمالا موجود سندیکا را مطرح کرد.

نکتۀ جالب اینجاست که حامیان امپریالیسم، همچون اتحادیۀ آزاد، تشکلی را که به سبب استقلال سیاسی اش از امپریالیسم به کار پروژه های سرنگونی طلبانه شان نیاید به دور می اندازند (همانطور که سندیکای واحد را به سبب مخالفتش با تحریم علیه ایران و جا نگرفتن در پروژه های سرنگونی طلبانه شان به دور انداخته اند)؛ و حامیان رویکردهای صرفاً ضدامپریالیستی تشکلی را که به سبب استقلال سیاسی اش از بورژوازی، کاسه لیسی کارفرما را نکند و حامی پروپاقرص بورژوازی نشود به بهانۀ همراهی با سیاست های چپ خارج نشین و حقوق بشری به دور می اندازند (همانطور که سندیکای واحد را، به سبب رزمندگی سندیکا در بیان مطالبات کارگران، همراه چپ خارج نشین و حقوق بشری می نامند و دورش می اندازند(. ۵

به این سبب است که رضا رخشان در کنار اتحادیۀ آزاد می ایستد. رخشانی که نقدهای درستی به اتحادیۀ آزاد کرده است در بزنگاه مهمترین پروژۀ سرکوب تشکیلات کارگری عملا در کنار اتحادیۀ آزاد ایستاده است، در کنار همان کانون مدافعانی ایستاده است که در مقالاتش نقدشان کرده است، در کنار همان احزاب چپی ایستاده است که لیچار بار اعضایشان کرده است و همان هایی که پروژۀ سرنگونی را پیش می برند و در این میان منافع طبقۀ کارگر برایشان بی اهمیت است. رخشان، آگاهانه یا ناآگاهانه، در راستای پروژۀ سرکوب  تشکیلات کارگری و سندیکاسازی حکومتی گام برمی دارد. ۶ اینکه سعید ترابیان و حسن میرزایی عامل اطلاعات اند یا نه یا اینکه رضا رخشان با مسئولان امنیتی همکاری میکند یا نه در برابر اینکه ــ آگاهانه یا ناآگاهانه ــ دارند جاده صاف کن پروژۀ سرکوب تشکلات کارگری میشوند اهمیتی ندارد. مهم این است که افراد خود را با چه پروژه ای وفق میدهند و پراتیک شان به کدام هدف می رساندشان (نه اینکه نیت شان منافع کارگران است یا نه(.

کارگران هپکو، آذراب، فوالد اهواز و دیگر مراکز صنعتی باید از الگوی سندیکای شرکت واحد درس بگیرند و به دنبال ایجاد سندیکاهای مستقل خود باشند، تا پیش از اینکه حکومتی ها فرصت را از آنها بگیرند. سندیکای شرکت واحد با تمام فرازونشیب هایش و جدا از صِرف افرادی که در آن مسئولیت دارند الگوی صحیح فعالیت جمعی برای کارگران است. کارگران باید آگاه باشند که نه فریب وسوسۀ امپریالیسم و خیابان را بخورند، نه فریب پروژه های ضدکارگری بورژوازی ایران را.

محمدرضا حنانه

۱۳۹۷آذر ۴

۱.اتحادیۀ آزاد کارگران ایران، « پیرامون اختلافات در سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه»، سایت آزادی بیان، آبان ۱۳۹۷

۲.اپورتونیسم (فرصت طلبی) یعنی نداشتن اصول معین و ثابت.

۳.رفیق خسرو خاکبین، در جزوۀ نقد لیبرالیسم کارگری در صفحات ۷۱ و ۷۲ ،دربارۀ اتحادیۀ آزاد (با نقل قول آوردن از بیانیۀ اتحادیۀ آزاد) مینویسد: «تمام ماجرای اتحادیۀ آزاد این است: “کارگران شاغل به دلیل محدودیت ها و فشارهای موجود نمی توانند اقدام به برپایی تشکل های مستقل خود بنمایند، پس برای رسیدن تمامی کارگران ایران به خواسته هایشان و حصول یک زندگی انسانی مطابق با استانداردها و پیشرفت های امروزی، کارگران رشته های مختلف تولیدی را در خود (اتحادیۀ آزاد( متشکل میکنیم.”… [از منظر سبک کار]اتحادیۀ آزاد کارگران ایران نماد آن چیزی است که در مقابل پراتیسین کمونیستْ فعال کارگری نامیدیم و گفتیم که با اختیار کردن سبک کار لیبرالیسم آنچه به اصطلاح پراتیک کرد چیزی جز لیبرالیسم نبود.«

۴. برای درک بهتر اینکه چرا دامن زدن به حضور در خیابان در شورشهای دیماه اشتباه بود و به تبع آن، شعار تصرف کارخانه نیز به این اشتباه دامن میزد، به مقالۀ زیر مراجعه کنید:

محمدرضا حنانه، «بلشویکها و وظایف کنونی»، نشر اینترنتی، دی ۱۳۹۶

۵. این رویکرد اخیر از نظر منطقی بر دوگانۀ امپریالیسم ـ ضدامپریالیسم بنا شده است.

۶.من آنچه شرط بلاغست با تو میگویم / تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال. ــسعدی

دسته‌بندی شده در: کارگری, سرتیتر

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: